Εξωτερικό – Blissbuzz

Food photography workshop στο Παρίσι – part 1

Wed, 28 Jun 2017 22:34:19 +0000

Το Παρίσι το αγαπώ. Δεν μπορώ να πω ακριβώς γιατί, πιθανόν να με έκανε να αγαπήσω οτιδήποτε έχει σχέση με αυτήν την πόλη, τη γλώσσα, την κουλτούρα, η δασκάλα των γαλλικών μου (η κυρία Jacqueline!).

Παρασκευή πρωί προσγειώθηκα στο Charles de Gaulle, πέντε χρόνια μετά την τελευταία μου επίσκεψη. Δεν καταλαβαίνω γιατί άφησα να περάσει τόσο μεγάλο διάστημα!

Ο καιρός ήταν απλά τέλειος, γαλάζιος ουρανός, ήλιος, ζέστη (εντάξει, για τους Γάλλους λίγο παραπάνω ζέστη, δεν είναι συνηθισμένοι!). Αφού άφησα τα πράγματά μου, ήταν ώρα για βόλτα και επίσκεψη σε ζαχαροπλαστεία και φούρνους…ε ναι, τα μουσεία τα είχα δει τα προηγούμενα χρόνια, οπότε τώρα η περιπλάνηση έχει άλλο ενδιαφέρον!

Ανεβοκατέβηκα στο μετρό, εκεί που καταλαβαίνεις γιατί οι Γαλλίδες είναι fit παρά τους πειρασμούς των κρουασάν, μίλησα στην αγαπημένη μου γλώσσα για να βγάλω εισιτήριο και βγήκα στο 11ο διαμέρισμα.

Πρώτη στάση Yann Couvreur. Σχετικά καινούριος στο χώρο, νέος σεφ και φυσικά με δημιουργίες που λυπάσαι να φας. Ποικιλία σε κρουασάν, τάρτες, κρέμες, όλα με κομψή εμφάνιση εννοείται. Αναγκάστηκα(!) να διαλέξω και το χέρι πήγε στο Paris Brest με κρέμα πραλίνας αμυγδάλου, που βλέπεις παρακάτω (κάτω αριστερά). Σε κάθε μπουκιά ένιωθες ότι είσαι στον παράδεισο…η κρέμα πλούσια και γεμάτη, χωρίς όμως να σε λιγώνει (αυτό που ξέρουν να κάνουν πολύ καλά οι Γάλλοι, να φτιάχνουν ισορροπημένα γλυκά).

Για να δικαιολογήσεις τις θερμίδες, το περπάτημα ήταν το επόμενο βήμα! Έφτασα στο Pompidou, το πολιτιστικό κέντρο που βρίσκεται στο 4ο διαμέρισμα και φιλοξενεί τη Δημόσια Βιβλιοθήκη Πληροφοριών και το Εθνικό Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης. Αν ανέβεις, έχει υπέροχη θέα. Αν δεν ανέβεις, μπορείς να καθίσεις στον εξωτερικό χώρο και όταν λέω να καθίσεις, το εννοώ στην κυριολεξία, κάτω στο πλακόστρωτο, όπως κάθονται όλοι και χαζεύουν το κτίριο, τρώγοντας την μπαγκέτα τους, το κρουασάν τους ή κάτι τελοσπάντων! Αφού το είχα επισκεφθεί στο παρελθόν, προτίμησα να καθίσω έξω και να απολαύσω το paris-brest μου!

Στη συνέχεια μια βόλτα στην περιοχή Beaubourg, μέσα σε μαγαζάκια να χαζεύω (γιατί τα ήθελα όλα, αλλά αρκέστηκα στο να κοιτάω, αφού ήξερα τα λεφτά θα πάνε στο φαγητό και στα γλυκά!)

Περπάτησα αρκετά, μέχρι να βγω στην περιοχή που είναι το Μουσείο του Λούβρου. Δεν χρειάστηκε να κοιτάξω το gps, θυμόμουν καλά ότι αρκεί να περπατήσω παράλληλα, κάτω από τα υπόστεγα των απέναντι οικοδομικών τετραγώνων για να βρεθώ μπροστά σε ένα υπέροχο, παραμυθένιο, ιστορικό ζαχαροπλαστείο, στο Angelina. Την τελευταία φορά, είχαμε απολαύσει εκεί με τις φίλες μου, το διάσημο γλυκό Mont Blanc…βάση από μαρέγκα, γέμιση με αφράτη, πλούσια σαντιγί και από πάνω κρέμα από πουρέ κάστανο. Το όνομά του το χρωστάει στην ψηλότερη κορυφή των Άλπεων και έγινε δημοφιλές στη Γαλλία περίπου στον 17ο αιώνα. Φυσικά εκτός από αυτό, μπορείς να βρεις και άλλα απίστευτα κομψά γλυκά, όπως και να προμηθευτείς κρέμα κάστανο, αλλά και το διάσημο ρόφημα σοκολάτας. Λόγω ζέστης αρκέστηκα στο Mont Blanc, που το πήρα μαζί μου στη βόλτα στους Κήπους του Κεραμεικού (Jardins des Tuilleries) και οι οποίοι σε οδηγούν στον Λούβρο.

Μια στάση στα σιντριβάνια και στη συνέχεια κατέβηκα στο κάτω επίπεδο, στα μαγαζιά δίπλα στην είσοδο του Μουσείου.

Πήγαινα σα να ήξερα τι θα βρω. Βασικά ήξερα, το θυμόμουν…εκεί ήταν και μια από τις boutique του Maison du chocolat. Ο καθένας συγκινείται από διαφορετικά πράγματα. Διάσημο για τα εκλέρ του και τα σοκολατάκια του. Αλλά αυτή τη φορά προτίμησα να προμηθευτώ τα macarons του. Η βιτρίνα διακοσμημένη με τις επετειακές συσκευασίες, αφού γιορτάζει τα 40 γενέθλιά του. Όχι πείτε, δεν είναι όνειρο;! Τώρα για τα macarons, να πω ότι εννοείται πως με τις πρώτες μπουκιές νιώθεις ότι απολαμβάνεις μικρά κοσμήματα της ζαχαροπλαστκής.

Στη συνέχεια άφησα πίσω μου το Μουσείο, περπάτησα μέχρι την πλατεία Concorde με τον χαρακτηριστικό οβελίσκο, κοίταξα για λίγα λεπτά τον ουρανό με τα λευκά σύννεφα να δίνουν τη δική τους πινελιά στο τοπίο και στο βάθος να φαίνεται το πιο διάσημο αξιοθέατο. Χαμογέλασα και κατέβηκα τις σκάλες του μετρό.

Επόμενος σταθμός, Monmartre, 18ο διαμέρισμα. Ο καιρός συνέχιζε να είναι ιδανικός για βόλτα. Βρέθηκα μπροστά στο χαρακτηριστικό carousel και άρχισα να ανεβαίνω τα σκαλιά που οδηγούν στη Βασιλική τηs Sacre-Coeur. Μόλις έφτασα, γύρισα το κεφάλι μου και αντίκρισα τη θέα αυτής της πόλης. Μια εισπνοή, μια εκπνοή και μετά μπερδεύτηκα στο πλήθος και συνέχισα τη βόλτα.

Βρισκόμουν πια στα φημισμένα σοκάκια της Monmartre. Μια από τις πιο γραφικές συνοικίες του Παρισιού, που φιλοξένησε αμέτρητες καλλιτεχνικές φιγούρες του 19ου και 20ου αιώνα (βλ. Πικάσο, Βαν Γκογκ κτλ.)

Κάπου εκεί στα μαγικά στενά, χάθηκα…χάθηκα στις μουσικές που ακούγονταν από διαφορετικές γωνίες, στις μελωδίες που δικαιολογούσαν το παριζιάνικο σκηνικό, στα ασπρόμαυρα πορτρέτα των ζωγράφων της πλατείας, στις μυρωδιές των φαγητών, στα χρώματα των γλυκών, στη δύση του ηλίου.

Σάββατο πρωί ξύπνησα νωρίς νωρίς, αφού το σεμινάριο φωτογραφίας ξεκινούσε στις 9…βέβαια ήμουν τυχερή γιατί έμενα στο Marais και το σεμινάριο γινόταν επίσης στο Marais…και μάλιστα 5 λεπτά με τα πόδια!

Βρέθηκα μπροστά από ένα κλασικό παριζιάνικο κτίριο και μια μεγάλη, βαριά ξύλινη πόρτα. Ανέβηκα τα σκαλιά μέχρι τον 2ο όροφο μαζί με με άλλες δυο κοπέλες που γνώρισα στην είσοδο. Η μια Καναδέζα και η άλλη Γαλλίδα από τη Μασσαλία. Στον 2ο όροφο η πόρτα του διαμερίσματος ήταν ανοιχτή και οδηγούσε σε ένα ονειρικό διαμέρισμα, από αυτά που συναντάς στις σελίδες περιοδικών ή …στο instagram! Στην τραπεζαρία μάς περίμεναν κρουασάν – φυσικά!- μπαγκέτες και καφές ή τσάι. Λουλούδια σε όλα τα βάζα συμπλήρωναν το παραμυθένιο σκηνικό.

Αφού μαζευτήκαμε όλοι, το μάθημα ξεκίνησε με θεωρία. Εδώ προφανώς δε θα σας κουράσω, θα σας πω μόνο ότι οι διοργανώτριες ήταν υπέροχες και το κλίμα αμέσως έγινε πολύ φιλικό και άνετο. Κάναμε πρακτική πάνω σε σκηνικά που έστησαν με πλατό με τυριά, κρασιά, μπαγκέτες, λουλούδια (δεν καταλαβαίνετε…αυτό με το λουλούδι έπαιζε πάρα πολύ!). Η guest του workshop ήταν μια διάσημη blogger – cookbook author – photographer, η Λίντα Λομελίνο από τη Σουηδία. Είναι αυτή που θα δεις παρακάτω να διακοσμεί ένα υπέροχο κέικ. Μπορεί να είναι πολύ γνωστή σε αυτόν τον χώρο, αλλά δεν υπάρχει ίχνος σνομπισμού, αντιθέτως ήταν σαν να ήμαστε φίλες καιρό. Εδώ δεν μπορώ να μην πω ότι αυτό το βλέπω κάθε φορά που ταξιδεύω και συναναστρέφομαι ξένους, σε αντίθεση με τους δικούς μας διάσημους του χώρου…

Εκτός από το υπέροχο κέικ της Λίντα, είχαμε την τύχη να φωτογραφίσουμε και να…γευτούμε (βασικό!) και τα εξαίσια γλυκά του πιο διάσημου pastry chef στον κόσμο, του Pierre Hermé. Στο παρελθόν είχα δοκιμάσει τα macarons του – μιλάμε για τα πιο διάσημα macarons – τώρα πήρα μια γεύση και από τα γλυκά.

Κάποιες φορές είναι δύσκολο να αποτυπώσεις με λόγια τέτοιες γεύσεις. Είναι τα αρώματα τόσο ντελικάτα, οι γεύσεις τόσο φινετσάτες, το αποτέλεσμα απίστευτα “κομψό”. Μετά το μάθημα food styling και τη φωτογράφιση, τα γλυκά εξαφανίστηκαν! Να μην ξεχάσω να σας συστήσω και το διάσημο γλυκό του, το “Ispahan”, αυτό το μεγάλο ροζ μακαρόν που βλέπετε παρακάτω. Είναι ένα μίγμα από φρέσκα rasberries, lychees (εξωτικό φρούτο) και κρέμα από τριαντάφυλλο.

Μετά από πολλές φωτογραφίες, γευστικές δοκιμές, διάλειμμα για φαγητό σε ένα κοντινό εστιατόριο, ανταλλαγή απόψεων και διεύρυνση του φωτογραφικού σου ορίζοντα, ήρθε το κλείσιμο της πρώτης ημέρας με ένα perrier (αλήθεια, perrier ή κρασί, αλλά οι περισσότερες πήραμε perrier!). Γεμάτη πληροφορίες και νέες εικόνες, πήρα πάλι τους δρόμους. Τους δρόμους που σε οδηγούν στο σήμα κατατεθέν της πόλης. Δεν ήταν δύσκολο να το βρεις, αφού όλοι πήγαιναν προς εκεί, κρατώντας μια μπαγκέτα και ένα μπουκάλι κρασί.

Τελευταία στάση για σήμερα, Πύργος του Άιφελ. Λίγο πριν τη δύση του ηλίου, έβλεπες αμέτρητες παρέες να απολαμβάνουν το πικ νικ τους κάτω από το πιο διάσημο μνημείο. Δεν υπήρχε πουθενά ένδειξη φόβου. Ό,τι κι αν έχει γίνει το τελευταίο διάστημα δεν έχει εμποδίσει τους Παριζιάνους να συνεχίσουν να ζούνε τη ζωή τους, όπως αυτοί ξέρουν, πίνοντας κρασί και τρώγοντας φρούτα και μπαγκέτα…τόσο κλισέ, αλλά τόσο αληθινό.

Περνώντας στην απέναντι πλευρά του Σηκουάνα, διέσχισα τους κήπους του Τροκαντερό (τα σιντριβάνια εκείνη την ώρα δε λειτουργούσαν…κρίμα) και βρέθηκα στον λόφο. Ναι, πολύ τουριστικό σημείο για να δεις από ψηλά τον πύργο του Άιφελ, αλλά who cares?

Ο καθένας έχει τις δικές του στιγμές, αυτές που τον γεμίζουν, αυτές που τον κάνουν να χαμογελάει. Μπορεί να είναι και μια δύση ηλίου με φόντο το πιο διάσημο αξιοθέατο της Πόλης του φωτός.

(to be continued…)

The post Food photography workshop στο Παρίσι – part 1 appeared first on Blissbuzz.

]]>

New York – Ταξίδι στην πόλη που δεν κοιμάται ποτέ

Thu, 02 Feb 2017 22:01:36 +0000

“There is something in the New York air that makes sleep useless” [Simone de Beauvoir]

Το σίγουρο είναι ότι όταν πατάς το πόδι σου εκεί, νιώθεις κάτι διαφορετικό. Αυτό το κάτι ιδιαίτερο ένιωσα πριν λίγο καιρό, όταν βρέθηκα εκεί με αφορμή τις διακοπές των Χριστουγέννων – Πρωτοχρονιάς. Δεν μπορείς να αρνηθείς ότι εντυπωσιάζεσαι με τα πάντα. Απλά εγώ εντυπωσιάστηκα περισσότερο με το φαγητό!

Σίγουρα δε θα σου μιλήσω για τα αξιοθέατα…άσε που δε μου αρέσει να κάνω όλα τα κλασικά τουριστικά πράγματα. Είμαι πολύ τυχερή που είχα μια από τις κολλητές μου εκεί και με ξενάγησε #likealocal! Που σημαίνει ότι περπατήσαμε πολύ, ανακαλύψαμε γειτονιές…πολλά γκράφιτι (!) και δοκιμάσαμε πολλές γεύσεις! Το πιο φανταστικό vegetarian bagel το έφαγα στο The Butcher’s daughter και ναι, δε θα είχα κανένα πρόβλημα να πήγαινα καθημερινά! Ήπια βέβαια και matcha latte (διακρίνεις ένα πράσινο ρόφημα στην παρακάτω φωτό ε;) και όπως είπε η φίλη μου, νιώθεις λίγο να σου βγαίνει η χλωροφύλλη από τα αυτιά…οπότε αυτό δε θα το έπινα ξανά!

Και αφού έκανε κρύο, η ζεστή σοκολάτα ήταν στα αγαπημένα μας ροφήματα. Στο Dominique Ansel Bakery, που φημίζεται για τα cronuts, μπορεί να μην τα προλάβαμε – πραγματικά, από τι ώρα εξαντλούνται;! – αλλά ήπιαμε την διάσημη Blossoming Hot Chocolate! Αφού ετοιμαστεί η ζεστή σοκολάτα, τοποθετούν ένα “μπουμπούκι” από marshmallow, το οποίο “ανθίζει” λόγω της ζέστης και απλώνει! Στο κέντρο του μικρές πέρλες λευκής σοκολάτας! Είπα να κάνω λίγο overdose γλύκας και δοκίμασα και ένα τιραμισού με κρέμα καρύδας! Γιατί εννοείται έπρεπε να πάρω κάτι που δεν το βρίσκεις εδώ!

Και μετά βγαίνουμε από το μετρό και μπροστά μας εμφανίζεται το Rockefeller Center…και κάπου εκεί κοντά το διάσημο Bouchon Bakery! Το βιβλίο του Bouchon βρίσκεται στο σαλόνι μου και ήδη είχα δοκιμάσει συνταγές του…και τώρα ερχόταν η ώρα να τα απολαύσω από την αυθεντική πηγή! Τα θέλεις όλα, αλλά δε γίνεται και συμβιβάζεσαι με λιγότερα! Όμως όσο περιμέναμε στην ουρά, είχα ένα τεράστιο χαμόγελο!

Βόλτα στην Times Square, άπειρος κόσμος από όλα τα σημεία της γης, ένα σημείο που εκπέμπει κάτι επιβλητικό. Επιλογές φαγητού αμέτρητες…Ένα βράδυ ψάχναμε για ιταλικό, μπορεί να μη βρήκαμε αυτό που ήθελε η Φ., αλλά και σε αυτό που καθίσαμε απολαύσαμε υπέροχα πιάτα…και τώρα δε θυμάμαι το όνομα!

Εντάξει, δε θα μπορούσα να μη φάω και burger! Αν με ρωτήσεις αν τρώω στην Αθήνα, θα σου πω όχι ιδιαίτερα έως πολύ σπάνια! Το Shake Shack το λάτρεψα, ποια εγώ, που δε θέλω να βλέπω τέτοιο junk food! Σημαντικό ρόλο έπαιξε το γεγονός ότι τα ψωμάκια ήταν πολύ λεπτά! Τις πατάτες τις βλέπεις τι σχήμα είχαν, όχι πες…πώς να αρνηθείς! Και αν είναι να κάνεις την αμαρτία, θα την κάνεις ολοκληρωμένη! Frozen custard ice cream με toppings καραμέλας, κομμάτια σοκολάτας, άσε…

Και μετά…τα bagels!!! Εθισμός! Bagels με blueberries και γέμιση cream cheese blueberries, bagels με cream cheese και μήλο-κανέλα, bagels με αβοκάντο και αυγό…γενικά bagels με τα πάντα και φανταστικά! Το μόνο που κατάφερα να κάνω είναι να χωρέσω στη βαλίτσα ένα σακουλάκι με μερικά για τα πρωινά των πρώτων ημερών στην Αθήνα! Κι όταν λέω να χωρέσω, εννοώ πραγματικά ότι η βαλίτσα ήταν έτοιμη να εκραγεί…κι ας υποστήριζε η Φ. ότι χωρούσε κι άλλα, εφόσον δεν προσπαθήσαμε να κάτσουμε πάνω της να την πιέσουμε!!

Επίσης να πω ότι έφαγα το πιο τέλειο croque madame και ξέρω ότι δε θα το φάω πουθενά ξανά! Ίσως είμαι λίγο απόλυτη, αλλά εδώ δεν έχω βρει κάτι αντίστοιχο…

Περιμέναμε στο κρύο – όλα τα μαγαζιά έχουν μεγάλη αναμονή – αλλά άξιζε. “Madame Freda” λοιπόν, στο Jack’s Wife Freda με prosciutto πάπιας!

Και η μεγαλύτερη αναμονή ήρθε για τα καλύτερα pancakes στη Νέα Υόρκη! Αν δεν κάνω λάθος πάνω από μια ώρα στη λίστα, οπότε πήγαμε πρώτα για καφέ και επιστρέψαμε γι’ αυτά! Clinton Street Baking Company για τα πιο τέλεια αφράτα pancakes!!

Σίγουρα δεν μπορώ να χωρέσω όλες τις εικόνες και τις γεύσεις σε ένα post. Θέλω να πιστεύω ότι έστω και για λίγο σε ταξίδεψα και αν μπορέσεις να κάνεις αυτό το ταξίδι, να ξέρεις ότι θα είναι μια υπέροχη εμπειρία.

Για μένα ήταν μια μοναδική εμπειρία, όπως πάντα όταν βρίσκομαι με την κολλητή μου Φ. σε διάφορες πόλεις του εξωτερικού! Περισσότερα δεν μπορώ να γράψω, παρά μόνο να της αφιερώσω αυτό το ποστ και να κλείσω με τα δικά της λόγια που τα λάτρεψα: “Cheers στις αναμνήσεις που δημιουργήσαμε και στις πολλές μοναδικές μας στιγμές στο μέλλον!”

The post New York – Ταξίδι στην πόλη που δεν κοιμάται ποτέ appeared first on Blissbuzz.

]]>

Εύκολο σάντουιτς-παγωτό βανίλια και εικόνες από Λονδίνο/ Ice cream

Thu, 01 Aug 2013 12:24:00 +0000

Ο Αύγουστος είναι εδώ και σας εύχομαι καλό μήνα με παγωτό(παρένθεση: πανεύκολο)! Πολλοί θα το ξέρετε αυτό το εύκολο σάντουιτς-παγωτό, άλλοι μπορεί να το μαθαίνετε τώρα, όπως και να ‘χει εμένα μου θυμίζει παιδικά καλοκαίρια ή για να είμαι ειλικρινής όλα τα παγωτά μου θυμίζουν τα παιδικά καλοκαίρια!

Τις καλές εποχές λοιπόν, που δεν υπήρχε άγχος, φροντιστήρια, εντατικά καλοκαιρινά μαθήματα και άλλα τέτοια, μεταναστεύαμε στο χωριό με τον αδερφό μου και άλλα ξαδέρφια και ενσωματωνόμασταν στη φύση! Με μαμά εκπαιδευτικό οι διακοπές κρατούσαν πάνω από δύο μήνες και όλο αυτό το διάστημα μετρούσαμε τα παγωτά που τρώγαμε! Φαντάζομαι δεν ήμασταν οι μόνοι, να υποθέσω ότι το κάνατε κι εσείς?!

Τώρα τι νόημα είχε να μετράμε τα παγωτά και να θέλει ο καθένας να νικήσει τρώγοντας περισσότερα, αυτή τη στιγμή στην ενήλικη ζωή μου δεν το καταλαβαίνω, πέρα από τις αυξημένες πιθανότητες να αρρωστήσουμε, γιατί ξέχασα να αναφέρω ότι το χωριό ήταν ορεινό, στους πρόποδες της Πίνδου που σημαίνει ότι έβρεχε συχνά και έκανε κρύο! Ωω ναι! Και το τονίζω πριν προλάβετε να μου πείτε ότι μιλάω σαν τη μαμά μου!

Υποθέτω ότι πρέπει να είχα φάει άπειρα παγωτά όλα αυτά τα καλοκαίρια και γι’ αυτό τώρα δεν ενθουσιάζομαι τόσο με το παγωτό και τελικά το προτιμώ χειμώνα πάνω από μια ζεστή σοκολατένια τάρτα! Αλλά τι σας λέω καλοκαιριάτικα! Εντάξει, πού και πού στις μεγάλες ζέστες (βλέπε τώρα!) θα υποκύψω!

Και όταν λέμε μεγάλες ζέστες είδατε τον καύσωνα που πέρασαν στο Λονδίνο και δεν είναι και συνηθισμένοι?! Στην αρχή του λοιπόν, ήταν που ταξίδεψα για ένα συνέδριο food blogging, το Food Blogger Connect που διεξάγεται εδώ και πέντε χρόνια και το παρακολουθούν bloggers από πολλές χώρες. Σίγουρα μια εμπειρία, σίγουρα πολλά ενδιαφέροντα πράγματα να δεις, να ακούσεις, αλλά όλα απέχουν από την ελληνική πραγματικότητα και είναι χρόνια μπροστά…Και φανταστείτε επίσης ότι το food blogging στην Αγγλία είναι και 3-4 χρόνια πίσω από την Αμερικής! Εκεί ξεφεύγουμε πια!

Ενθουσιάστηκα βέβαια γιατί γνώρισα δύο κορυφαίους food bloggers, τον David Lebovitz και την Emma Gardner και οι οποίοι μίλησαν για το πώς ξεκίνησαν αυτοί να γράφουν, την πορεία τους και ιδιαίτερα το πάθος τους γι αυτό που κάνουν. Κάτι που συγκράτησα από τον David ήταν όταν μας είπε τι απαντάει όταν τον ρωτάνε bloggers πώς να βγάλουν χρήματα από το blog που το έχουν λίγο καιρό (Ο ίδιος το ξεκίνησε από το 1999) και απαντάει ευγενικά “έλα σε 3-4 χρόνια να με ρωτήσεις” και τόνιζε ότι χρειάζεται πολύ κόπο…Επιπλέον επισήμανε ότι στο δικό του μπλογκ είναι ελεύθερος να γράφει αυτά που τον εκφράζουν και δεν πειράζει αν δεν αρέσουν σε όλους και αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάμε!

Στα διαλείμματα δοκιμάσαμε διάφορες έθνικ κουζίνες…σε ελεύθερη μετάφραση ό,τι καυτερό υπήρχε εκεί ήταν! Ναι έχω θέμα, δεν τρώω τα καυτερά! Βλέπετε στην παρακάτω φωτογραφία το μπολ με την πατατοσαλάτα? Βλέπετε δυο πράσινα “σαν φασολάκια”? Ε, δεν ήταν φασολάκια, ήταν πράσινες πιπεριές τσίλι! Και η μια βρέθηκε στο πιάτο μου και χωρίς να το καταλάβω βρέθηκε στην μπουκιά μου…και μετά κόντεψα να λιποθυμήσω! Και όλο αυτό αφού είχε προηγηθεί δοκιμή ανανά μαριναρισμένου σε πιπέρια και τσίλι! Και τη ρωτάω την κοπέλα “είναι πολύ καυτερό “- “όχι, είναι λίγο”..τώρα τι εννοούσε λίγο αυτή δεν ξέρω…τρώω τον ανανά και ενεργοποιείται όλο μου το αδενικό σύστημα, δακρύζουν τα μάτια, βήχω και το καλύτερο αν ήμουν καρτούν θα έβγαιναν καπνοί από τα αυτιά, μέχρι εκεί ένιωσα το κάψιμο!

Μετά απέφευγα σχεδόν τα πάντα! Όχι φυσικά το maple butter που δοκιμάσαμε! Βούτυρο με σιρόπι σφενδάμου! Κρίμα βέβαια που δεν μπορούμε να βρούμε κάτι τέτοιο εδώ.

Και άλλη μια στιγμή σοκ που θα ήθελα να τη μοιραστώ ήταν όταν ανοίξαμε με την Άρτεμις ένα σακουλάκι “τσιπς”. Τη βλέπετε τη φωτογραφία με τα γουρουνάκια?! Δεν ήταν τσιπς, ήταν pork crisps…δεν θέλω να σας το εξηγήσω πιο αναλυτικά αλλά ευγενικά να πω ότι το “άρωμα” που βγήκε από σακουλάκι μας έκανε να αναπηδήσουμε από το σοκ! Τώρα πώς τα τρώνε αυτά, τι να σας πω! Από την άλλη κι εμείς τρώμε το κοκορέτσι, ας είμαι δίκαιη!

Αυτό ήταν συνοπτικά το Food Blogger Connect σε ένα ηλιόλουστο Λονδίνο!

Ένα πανέμορφο Λονδίνο κάτω από την ήλιο που δεν μπορείς να το δεις πολύ συχνά και μέσα σ’ όλα μια πολύ ενδιαφέρουσα έκθεση για το εστιατόριο El Bulli, για το οποίο μπορείτε να διαβάσετε την ξενάγησή μου εδώ (και το highlight…φωτογραφία με τον διάσημο Ferran Adria!!αυτό κι αν ήταν σοκ!!)

Και μετά από όλες τις ξεναγήσεις, η συνταγή για τα σαντουιτσάκια-παγωτά!

Υλικά

1 ζαχαρούχο γάλα(το έχουμε βάλει μερικές ώρες στο ψυγείο)

Γάλα πλήρες τόσο όσο χωράει το κουτάκι από το ζαχαρούχο

500γρ. κρέμα γάλακτος(κρύα από το ψυγείο)

2-3κ.γ. εσάνς βανίλιας(ή 1-2 φακελάκια βανίλιας ή σπόροι από 1 λωβό βανίλιας ή κάποιο άλλο άρωμα που επιθυμείτε)

1 κ.σ. λικέρ (βοηθάει στο να μη κρυσταλλώσει πολύ)

1 πακέτο Μπισκότα Πτι-Μπερ

-Χτυπάμε στο μίξερ σε μέτρια προς δυνατή ταχύτητα το ζαχαρούχο γάλα με την κρέμα γάλακτος (5′) και μετά προσθέτουμε σιγά σιγά το γάλα,την βανίλια (σε ό,τι μορφή επιλέξαμε) και το λικέρ.

-Αν έχουμε παγωτομηχανή βάζουμε το μείγμα εκεί για να μπορέσει να πήξει τόσο ώστε να το ρίξουμε πάνω από τα μπισκότα στη συνέχεια.

-Αν δεν έχουμε παγωτομηχανή, το σκεπάζουμε με μεβράνη το μπολ και το βάζουμε κατάψυξη. Ανά 30′ το βγάζουμε και χτυπάμε στο μίξερ λίγο. Αυτό θα το κάνουμε 4-5 φορές και θα δούμε πότε αρχίζει να πήζει. Αναλόγως την ψύξη, μπορεί να έχουμε το επιθυμητό αποτέλεσμα και γρηγορότερα.

-Όταν είναι σε μια σχετικά πηχτή μορφή, απλώνουμε σε ένα ταψάκι 20*30εκ ένα αλουμινόχαρτο(για να μπορούμε να το σηκώσουμε εύκολα μετά), τοποθετούμε μια στρώση μπισκότα, ρίχνουμε την κρέμα και σκεπάζουμε απαλά με μπισκότα στις ίδιες θέσεις. Σκεπάζουμε με μεμβράνη καλά.

-Μπορεί να χρειαστεί να το αφήσουμε ένα βράδυ και στη συνέχεια ανασηκώνουμε το αλουμινόχαρτο να βγει όλο μαζί και κόβουμε με μεγάλο μαχαίρι σε κομμάτια. Μπορούμε να τυλίξουμε το κάθε κομμάτι σε αλουμινόχαρτο για να βγάζουμε έξω κάθε φορά από ένα. Αυτές οι κινήσεις πρέπει αν γίνονται γρήγορα για να μην αρχίσει να λιώνει.

Παρατηρήσεις:

– Εγώ χρησιμοποίησα παγωτομηχανή κι έπηξε μέσα στο μισάωρο που χρειάζεται η συσκευή. Αν είναι υγρή η κρέμα και πάμε να τη ρίξουμε στα μπισκότα, θα σηκωθούν στην επιφάνεια. Οπότε θα περιμένετε να δείτε πότε είναι σχετικά πηχτό.

– Πολλοί χρησιμοποιούν αντί για κρέμα γάλακτος, την φυτική κρέμα Κρετόρε και σημειώνουν ότι πήζει το μείγμα καλύτερα, οπότε αν την βρείτε μπορείτε να την χρησιμοποιήσετε. Παλιά την χρησιμοποιούσα κι εγώ, απλά τη βρίσκω πολύ γλυκιά για τα γούστα μου και γι αυτό χρησιμοποιώ την άλλη.

– Αν έχετε κάποιο άλλο ταψάκι ή τάπερ μεγαλύτερο, θα αλλάξει το πάχος την στρώσης. Εγώ κράτησα και λίγο παγωτό στην άκρη για να μη μου βγει πολύ παχύ το σάντουιτς.

The post Εύκολο σάντουιτς-παγωτό βανίλια και εικόνες από Λονδίνο/ Ice cream appeared first on Blissbuzz.

]]>

Γλυκό ταξίδι στην Τυνησία!

Wed, 03 Jul 2013 18:13:00 +0000

Σήμερα σας έχω ταξίδι γλυκό! Μια καλή μου φίλη ταξίδεψε πρόσφατα στην Τυνησία και θέλησε να μοιραστεί τις εντυπώσεις τις ( ναι..δεν ταξίδεψα εγώ δυστυχώς!). Βέβαια μόλις είδα όλα αυτά τα γλυκά, έγινα κίτρινη από τη ζήλια μου, εννοείται της το είπα! Σας αφήνω λοιπόν να ταξιδέψετε και αν δεν θέλετε να δείτε μόνο γλυκά, περάστε για τα φαγητά στα αντίστοιχα λινκ παρακάτω!

“Στην Τυνησίαεκτός από άφθονο καλό φαγητό (mamapeinao .gr & fooddaily .gr), παρ’ολο που θα μπορούσες να περιοριστείς στα πεντανόστιμα φρούτα, οι γλυκές γεύσεις είναι πειρασμός που όσο κι αν έχεις χορτάσει από το φαγητό, πάντα βρίσκεις χώρο έστω για κάτι μικρό, όπως είναι το Makroudh (σιμιγδαλένιος χαλβάς με χουρμάδες), το πιο γνωστό γλυκό της Τυνησίας που προέρχεται από την πανέμορφη πόλη Kairouanκαι μπορείς να το βρεις παντού στην Τυνησία.

(Photo: Ιωσήφ Δελενίκας)

Οι Τυνησιακές τηγανίτες με μέλι ονομάζονται «debla» και θυμίζουν τα δικά μας κρητικά ξεροτήγανα. Εξαιρετικός ο μπακλαβάς με πολλές στρώσεις από αμύγδαλα. Τόσο εξαιρετικός που η «προκλητική» του εμφάνιση και μόνο, με οδήγησε σε «άμεση» επίθεση κι έτσι… δεν έβγαλα φωτογραφίες.:-(

Διάφορα μπισκότα με χουρμάδες και αμυγδαλόψιχα.

Αμυγδαλωτά με ανθόνερο (Kaak Warqa) σε διάφορες γεύσεις και πολλά χρώματα!

Ο εορτασμός της γέννησης του προφήτη Μοhammed γιορτάζεται από τους Τυνήσιους με Asida Zgougou το παραδοσιακό κρεμώδες γλυκό με φιστίκια Zgourgou (τύπου Αιγίνης)!

Διάφορα γλυκά, μπορείς να βρεις σε παραδοσιακά μαγαζάκια αλλά και από πλανόδιους μικροπωλητές στις Μεντίνες.

Sugarbuzz.gr νομίζω ότι σε έχω πείσει… ο επόμενος στόχος σου είναι τα τυνησιακά γλυκά. Είναι σίγουρο ότι θα τα πετύχεις και ότι θα δημιουργήσεις και τις δικές σου παραλλαγές.

Τα πιο γλυκά μου Ευχαριστώ για τη φιλοξενία με την ευχή να απολαύσουμε παρέα ένα γλυκό Τυνησιακό πρωινό… κατά προτίμηση στην Τυνησία!;-)

Ρόζα Κάραλη

Σ ευχαριστώ Ρόζα!! χχχχ

The post Γλυκό ταξίδι στην Τυνησία! appeared first on Blissbuzz.

]]>

Cointreau, ένα λικέρ, ένα ταξίδι, μια εμπειρία!

Wed, 09 Jan 2013 01:08:00 +0000

Καλή χρονιά και ευχές για ένα όμορφο και καλύτερο έτος! Έλειψα λιγάκι και ήθελα ακόμα να βρίσκομαι σε mood διακοπών, αλλά φυσικά όσο και να θες, γυρνάς στην καθημερινότητα, πχ. ανοίγεις το πρωί τα παράθυρα και τα βλέπεις όλα χιονισμένα και ξέρεις ότι πρέπει να ντυθείς σαν κρεμμύδι για να βγεις έξω…όσο γι αυτό νομίζω το καταφέρνω αρκετά καλά, απλά μου λείπει ακόμα κάτι να το τελειοποιήσω, για τη μύτη που παγώνει λέω, μια και το μόνο που φαίνεται πάνω μου είναι τα μάτια και η μύτη όταν βγαίνω έξω στο κρύο…

Ας αφήσουμε το κρύο έξω και να πιούμε ένα κοκτέιλ να ζεσταθούμε! Όποιος παίρνει αντιβίωση παρακαλώ να μην το προσπαθήσει

Το Cosmopolitan κοκτέιλ θα το έχετε ακούσει πολλοί…το Cointreaupolitan όμως?!

Σήμερα θα σας ταξιδέψω κάπου μακριά…εντάξει όχι και στο 1870 που γράφει παραπάνω, αλλά εκεί που φτιάχνεται το λικέρ Cointreau, στην Angers, μια όμορφη πόλη νοτιοδυτικά του Παρισιού.

Φανταστείτε γαλλική επαρχία, με τα κάστρα της, την ιστορία της, τα όμορφα κτίρια, τα ποτάμια…

Σ αυτή, λοιπόν την πόλη τα δύο αδέλφια Cointreau το 1849 φτιάχνουν ένα αποστακτήριο και ξεκινάνε τα πρώτα τους ποτά χρησιμοποιώντας φρούτα. Λίγα χρόνια αργότερα,το 1875 ο γιος ενός από τους δύο, ο Edouard Cointreau, δημιουργεί ένα ιδιαίτερο λικέρ από φλούδες γλυκών και πικρών πορτοκαλιών. Και αυτό είναι το γνωστό Cointreau!

Το κάστρο της Angers φιλοξενεί την ιστορία της, βασιλιάδες, πολέμους…αλλά κάπου εκεί σε ένα πέτρινο δωμάτιο φιλοξενεί και την ιστορία των κοκτέιλ! Άνοιξα ένα μικρό βιβλιαράκι, πολλών ετών και διάβασα συνταγές που γνωρίζουμε σήμερα, αλλά κρατάνε χρόνια!

Και εννοείται η ξενάγηση ολοκληρώθηκε με τέσσερα από τα κοκτέιλ που βρήκαμε στις σελίδες και μας περίμεναν σε ένα άλλο πέτρινο δωμάτιο. Margarita, Cosmopolitan, White Lady και Side Car, όλα φτιαγμένα με Cointreau φυσικά. Απλά δεν με είχαν ενημερώσει ότι αυτές τις δύο μέρες που θα βρισκόμουν σ αυτό το τόσο ενδιαφέρον workshop, θα έπινα τόσα κοκτέιλ όσα δεν έχω πιει όλο τον χρόνο…το συνειδητοποίησα αργότερα!

Τι είναι λοιπόν το Cointreau? Ανήκει στην κατηγορία των triple sec (λικέρ πορτοκάλι – τριπλής απόσταξης) και μπορεί να καταναλωθεί και μόνο του ή κυρίως αποτελεί μέρος κοκτέιλ. Η αλήθεια είναι ότι μέχρι εκεί τα βασικά τα γνώριζα, αυτό που είδα και έμαθα όμως ήταν η διαφορετικότητά του και η ανωτερότητά του σε σχέση με άλλα της κατηγορίας του. Και αυτό φυσικά και χωρίς να έχεις ιδιαίτερες γνώσεις το καταλαβαίνεις πια δοκιμάζοντας και συγκρίνοντας..

Μπήκαμε αρχικά στο αποστακτήριο…μύριζε πορτοκάλι! Πιάσαμε στα χέρια μας αποξηραμένες φλούδες πορτοκαλιών, μυρίσαμε και αισθανθήκαμε τη διαφορά πικρών και γλυκών. Το λικέρ παρασκευάζεται με συνδυασμό των παραπάνω, όχι δηλαδή μόνο πικρές ή μόνο γλυκές.

Αλλά η ώρα της γευσιγνωσίας θα μας έκανε να καταλάβουμε καλύτερα. Βλέπετε τα μαύρα ποτήρια? Το κάθε ποτήρι είχε ένα λικέρ, ένα από τα τέσσερα περιείχε Cointreau(και όχι, ποτέ δεν είναι το τέταρτο στη σειρά, πολύ προφανές!) Με τις οδηγίες της Master Distiller, αρχίζαμε να δοκιμάζουμε το κάθε ποτήρι, αφού πρώτα μυρίζαμε για να νιώσουμε τι αρώματα φτάνουν στη μύτη, έντονα ή λιγότερο έντονα, πολύ ή λίγο αλκοόλ και όταν δοκιμάζαμε προσπαθούσαμε να καταλάβουμε τι μας αφήνει σαν επίγευση, αν νιώσαμε το πορτοκάλι, αν νιώσαμε φρεσκάδα, οτιδήποτε.

Λοιπόν, το Cointreau τελικά ήταν στο τρίτο ποτήρι! Σε ένα άλλο ποτήρι ήταν ένα πολύ γνωστό επίσης λικέρ, αλλά όταν το δοκίμασα, ένιωσα περισσότερο οινόπνευμα ότι πίνω παρά λικέρ πορτοκαλιού και φυσικά σκέφτηκα ας μην το ξαναχρησιμοποιήσω σε γλυκά!

Η ενημέρωση συνεχίστηκε και μάθαμε ακριβώς πώς φτιάχνεται το Cointreau…Φλούδες πορτοκαλιών, νερό, αλκοόλ, ζάχαρη. Αυτά!

Οι γλυκές φλούδες χαρίζουν τη γεύση του πορτοκαλιού. Οι πικρές δίνουν μια φρεσκάδα εσπεριδοειδών. Το ποσοστό της ζάχαρης επίσης είναι μικρότερο σε σχέση με άλλα λικέρ της κατηγορίας του κι αυτό το διαπιστώσαμε και στη γευσιγνωσία.

Κάτι σημαντικό επίσης, είναι το γεγονός ότι το τελικό προϊόν που μπαίνει στο μπουκάλι είναι αυτό που συλλέγεται από ένα χρονικό διάστημα μέχρι ένα άλλο στην απόσταξη. Δηλαδή ούτε το αρχικό της πρώτης μισής ώρας, ούτε στην “ουρά” στο τελευταίο μισάωρο. Και φυσικά μυρίσαμε και τα τρία αποστάγματα και ήταν εντυπωσιακό πόση διαφορά είχαν μεταξύ τους ενώ πρόκειται για το ίδιο προϊόν!

Και αφού τέλειωσε η γευσιγνωσία, σειρά είχε φυσικά τι άλλο, να πιείς ένα κοκτέιλ!

Cointreau Fizz, με perrier και λάιμ και μάλιστα μπορείς να κάνεις και την τσαχπινιά σου, προσθέτοντας λίγο ψιλοκομμένο φρέσκο τζίντζερ και πορτοκάλι! Θα επανέλθω με συνταγή κοκτέιλ για να σας κάνω τους νέους bartenders!

Κλείνω τη μεγαλούτσικη αυτή ανάρτηση (αλλά συγνώμη, κοτζάμ ταξίδι ήταν και πάλι συνοπτικά τα είπα!) με μερικές ακόμα εικόνες από το χώρο που εκθέτουν το ιστορικό αρχείο. Υπάρχει το πρώτο μπουκάλι που φτιάχτηκε, καθώς και ένα ακόμα στα ενδιάμεσα χρόνια (1900) μέχρι να πάρει τη μορφή που ξέρουμε σήμερα. Αν είστε παρατηρητικοί θα δείτε ότι το πρώτο μπουκάλι γράφει πρώτα Triple sec και από κάτω Cointreau. Αργότερα όμως αποφασίστηκε να αναγράφεται μόνο Cointreau και να μην αναφέρεται το Triple sec, γιατί στην ουσία το θεωρούν ξεχωριστό από μόνο του. Ενώ προηγουμένως ανέφερα ότι τα Triple sec είναι τριπλής απόσταξης λικέρ πορτοκαλιού, εδώ εμμένουν στο γεγονός ότι πρόκειται για τρεις φορές συμπυκνωμένο το άρωμα του πορτοκαλιού και γι αυτό ξεχωρίζει.

Και μετά την εκπαιδευτική ανάρτηση, λέω να οργανώσω κανένα κοκτέιλ πάρτυ για να μάθουμε να τα φτιάχνουμε μόνοι μας (και το διαβολάκι πάνω από το κεφάλι συνεχίζει λέγοντας “για να πηγαίνεις να κάνεις την έξυπνη όταν παραγγέλνεις στο μπαρ” και το αγγελάκι λέει” να κάτσεις στα αυγά σου και να πέσεις για ύπνο τέτοια ώρα που πήγε”)!

The post Cointreau, ένα λικέρ, ένα ταξίδι, μια εμπειρία! appeared first on Blissbuzz.

]]>

Βόλτα στο Παρίσι (μέρος Β’)

Sun, 09 Sep 2012 21:28:00 +0000

Μετά από μερικές εβδομάδες απουσίας επιτέλους κάθισα στον καναπέ μου να γράψω τη συνέχεια, με το ένα μου χέρι κατακρεουργημένο από τα κουνούπια ή ό,τι τελοσπάντων μοιάζει σε κουνούπι και συγγενή του. Εν ολίγοις, μετά το τελευταίο πόστ βρέθηκα στη Ζάκυνθο να προσφέρω την εθελοντική μου εργασία σε περιβαλλοντική οργάνωση…και χάσατε αν μαντέψατε τις χελώνες, υπήρχε κι άλλη για τα θαλασσοπούλια ω ναι! Μέχρι τέλος Αυγούστου λοιπόν που βρισκόμουν στο νησί, η κόκκινη εταιρεία κινητής τηλεφωνίας δεν θέλησε να έχω ίντερνετ στο λάπτοπ, αλλά αυτό το θέμα να μη το ξαναθυμηθώ και συγχυστώ οπότε πέρασε αυτός ο καιρός και γυρνώντας Αθήνα ο μήνας ξεκίνησε λίγο περίεργα και δύσκολα, επίσης όμως θα επιμείνω στο να διατηρούμε τη θετική σκέψη…

Γι αυτό λοιπόν θα γράψω τώρα τη συνέχεια της υπέροχης βόλτας μας στο Παρίσι και αν μπορώ έστω και λίγο να σας ταξιδέψω κάτι είναι κι αυτό!

Κατηφορίζοντας από το λόφο της Μονμάρτης και αφήνοντας πίσω εικόνες μιας μποέμικης εποχής, πέφτουμε πάνω στο καρουζέλ και στη συνέχεια απλώνονται μπροστά μας τα τουριστικά μαγαζάκια.

Ξαφνικά διαβάζω την επιγραφή σε ένα “Le petit Musee du Chocolat”, μετάφραση “το μικρό μουσείο της σοκολάτας”…πολύ χαριτωμένος τίτλος, αλλά πιο χαριτωμένα ήταν τα πρόσωπα των ανθρώπων μέσα που ψώνιζαν τα πάντα σε σοκολατάκια!!

Είχαν ένα ωραίο σύστημα να βάζεις μόνος σου σε σακουλάκι ό,τι σοκολατάκι θέλεις και μετά να πηγαίνεις για ζύγισμα στο ταμείο…απλά καταλαβαίνετε ότι κάθε μπουκιά κι ευρώ! Εννοείται δεν αντιστάθηκα και χαίρομαι που τα έφτασα σώα στην Αθήνα! Ειδικά ό,τι ήταν σε μπαλάκι περίμενες μέσα μια έκπληξη, πραλίνα φουντουκιού, καραμέλα, μάρσιπαν…κτλ! Και παντού μακαρόν φυσικά, μαρέγκες και γλυκά από σοκολάτα!!

Ποια θα έλεγε όχι σε ένα τέτοιο σοκολατένιο γοβάκι?!! Φαντάζομαι και η Σταχτοπούτα θα έλεγε ναι!

Και αφού πήραμε τη δόση σοκολάτας συνεχίσαμε για λίγη μοντέρνα τέχνη! Centre Pompidou επόμενη στάση! Κέντρο Ζορζ Πομπιντού, ένα εντυπωσιακό μεταλλικό κτίριο με τις γνωστές εξωτερικές κυλιόμενες σκάλες σε σωλήνες απ’ όπου έχεις τη δυνατότητα να βλέπεις από ψηλά το Παρίσι καθώς ανεβαίνεις στον τελευταίο όροφο. Φιλοξενεί το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης με πολύ μεγάλο αριθμό έργων τέχνης. Εκεί είναι που εγώ έκανα διάλειμμα και δεν τα είδα όλα, γιατί αλλού πήγαινα εγώ αλλού τα πόδια μου…οι άλλες δύο μπράβο τους τα κατάφεραν!

Επόμενη βόλτα: Οι κήποι του Κεραμεικού μπροστά από το Μουσείο του Λούβρου. Παντού καρεκλίτσες για να απολαμβάνουν οι Γάλλοι τον ήλιο όταν βγαίνει (και εκείνες τις μέρες ήταν πολύ τυχεροί!) και υποθέτω το γενικότερο φενγκ σούι με τις λίμνες και τα νερά παντού!

Oh la la! Ναι αυτό το ζήλεψα!

Και μετά βρεθήκαμε στο υπόγειο του Λούβρου, θαυμάσαμε την ανάποδη πυραμίδα…

και βρεθήκαμε μπροστά στο κομψό Ladurée για γευσιγνωσία μακαρόν! Αρκετά καλά, αλλά παρακάτω σας έχω καλύτερα…

Ναι! Κι έφτασε η στιγμή που δοκίμασα τα μακαρόν του κορυφαίου pastry chef Pierre Hermé!

Μετά από αρκετό περπάτημα και λίγο πριν την Όπερα, είδαμε αυτή την ταμπέλα!

Η λαχταριστή διακόσμηση της βιτρίνας!

Και μετά άντε να διαλέξεις μακαρόν! Απίστευτες γεύσεις! Πάσιον φρούτ και σοκολάτα γάλακτος, ροδάκινο-βερύκοκο και σαφράν (!!), πορτοκάλι-καρότο-κανέλα…είναι αυτά που ξεχώρισα και ξετρελάθηκα επίσης! Έλιωναν στο στόμα και ένιωθες τη δροσιά των φρούτων να κατακλύζει τον ουρανίσκο σου…ειλικρινά δεν έχω ξαναφάει καλύτερο μακαρόν!

Φυσικά οι πωλήτριες δεν μας άφηναν να βγάλουμε φωτογραφίες, αλλά όσο έλεγε η μια την παραγγελία της η άλλη τραβούσε φωτό στα κλεφτά! Βασικά σε όλα τα ζαχαροπλαστεία αυτό γινόταν!!

Και παρακάτω είναι λίγα δευτερόλεπτα πριν γυρίσει και μου κάνει παρατήρηση!

Και αφού πήραμε το σακουλάκι με τα μακαρόν μας, τελευταία στάση το Τροκαντερό με θέα τον Πύργο του Άιφελ! Δεν μπορείς να μην αναφωνίσεις ουαου! Και να βγάλεις εκατό χιλιάδες φωτογραφίες όπως και οι εκατό χιλιάδες τουρίστες τριγύρω σου…Κατηφορίσαμε προς τα σιντριβάνια και ξαπλώσαμε στο γκαζόν, όπως βλέπετε πάντα τους τουρίστες να κάνουν! Ε ναι και εμείς ήμασταν τουρίστες! Η ώρα ήταν 8.00μμ και ο ήλιος έλαμπε! Ξαφνικά τα σιντριβάνια φούντωσαν! Το νερό εκτοξευόταν σε μεγάλη απόσταση, παντού ξεπηδούσαν μικρότερα σιντριβάνια και μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα υπήρχε νερό παντού!! Ο κόσμος από την έκπληξη φώναζε χαρούμενα, είχαμε γίνει μούσκεμα αλλά ήταν τόσο όμορφα!

Και κάπου εκεί μέσα στα γαλόνια νερό ξεχώριζε το ουράνιο τόξο! Ήλιος…γκαζόν…δροσιά…ουράνιο τόξο…να κλείσεις τα μάτια να ονειρευτείς? Αφού και με ανοιχτά μπορείς να βλέπεις όμορφα όνειρα…

Καλή σας νύχτα! Και καλή εβδομάδα!

The post Βόλτα στο Παρίσι (μέρος Β’) appeared first on Blissbuzz.

]]>

Παγωτό σοκολάτα – πορτοκάλι και βόλτα στο Παρίσι (μέρος Α)

Tue, 14 Aug 2012 01:12:00 +0000

Είστε από αυτούς που το καλοκαίρι μετρούσαν πάντα πόσα παγωτά έφαγαν?Εγώ ναι…παλιά βέβαια!Ε καλά όχι και πολύ παλιά! Εντάξει…τα καλοκαίρια στο χωριό, στους πρόποδες της Πίνδου, παρέα με την καλοκαιρινή βροχή (για να μαι ειλικρινής καταιγίδα,αλλά για να μη σας τρομάξω, πείτε βροχούλα), μετρούσαμε όλα τα ξαδέρφια ποιος έχει φάει τα περισσότερα παγωτά…και οι μανάδες ήταν μές στην καλή χαρά…!
Δε θα πω όμως πολλά γι αυτό το σοκολατένιο παγωτό, γιατί θέλω να σας πάω αλλού! Σας λέω μόνο ότι είναι ό,τι πιο τέλειο έχετε φάει σε σπιτικό σοκολατένιο παγωτό! Αν πάλι, δεν με πιστεύετε ελάτε απλά μια βόλτα παρακάτω….!

Παρίσι…μια ονειρεμένη πόλη! Πριν λίγες βδομάδες βρέθηκα με τις δύο αγαπημένες μου φίλες και είπαμε να το γνωρίσουμε καλύτερα και να νιώσουμε λίγο την γαλλική αύρα!

Μια μικρή ξενάγηση λοιπόν, με ιδιαίτερη αναφορά φυσικά στις γλυκές λιχουδιές! Που σε κατακλύζουν βέβαια! Ξεκινάς τη μέρα σου οπωσδήποτε με κρουασάν! Το έχουν πραγματικά σαν το δικό μας κουλούρι! Πώς καίνε τις θερμίδες?? Αχ αυτό είναι από μόνο του ιστορία…όταν θέλεις να αλλάξεις μια γραμμή του Μετρό, δεν αλλάζεις απλά, ξεχνάς πού ήθελες να πας…από το πολύ περπάτημα και ανέβα κατέβα σκάλες και σκαλάκια και στρίψε από εδώ, τώρα κατέβα λίγο, τώρα στρίψε ξανά, ανέβα πάλι κτλ …Στην αρχή έχει γέλιο, στη συνέχεια νομίζεις ότι σε δουλεύουν, στο τέλος δεν μπορείς να κάνεις κι αλλιώς!

Περπατήσαμε λοιπόν πολύ (σε σημείο που αναρωτιέμαι τώρα πώς γυρίσαμε πίσω με όλα μας τα μέλη στη θέση τους…και δεν κάνω πλάκα, αλλά έχε χάρη που δεν θέλω να πω ονόματα…ποια ανέβαινε τις σκάλες πρώτα και μετά ερχόταν το γόνατό της!!), είδαμε πάρα πολλά που ακόμα τα σκέφτομαι και φυσικά στο θέμα μας, δοκιμάσαμε και πάρα πολλά γλυκά!

Πολλά ζαχαροπλαστεία και φυσικά κάποια να ξεχωρίζουν, όπως ενός από τους κορυφαίους ζαχαροπλάστες, του Patrick Roger με τις χαρακτηριστικές πράσινες συσκευασίες των γλυκών. Εξαιρετικά σοκολατάκια και λίγα λέω. Προσπάθησα να φέρω κάτι και στη βαλίτσα,αλλά δεν πρόλαβαν να ζήσουν, τα έφαγα…γεύσεις ονειρεμένες, συνδυασμοί πρωτότυποι, κάθε σοκολατάκι που έλιωνε στο στόμα, ένα παιχνιδιάρικο γαργάλημα στον ουρανίσκο!

Και μετά ήρθαν τα μακαρόν! Ουρά σε ένα μαγαζί για να πάρουν 2-3 σε ένα σακουλάκι. Εννοείται ότι τις έβαλα να σταθούμε στην ουρά γιατί είχαν περάσει ώρες και ακόμα δεν είχα φάει μακαρόν(δεν το συζητώ, όλα αυτά επειδή δεν είχα να κάνω εξετάσεις αίματος την επόμενη μέρα).

Στη συνέχεια βόλτα προς τους κήπους του Λουξεμβούργου με στάση : Patisserie Sadaharu AOKI, από τα καλύτερα γλυκά που έχω φάει ποτέ!

Και ενθουσιάστηκα με το μακαρόν yuzu (εξωτικό φρούτο με ιδιαίτερη γεύση), το οποίο και απόλαυσα ξαπλωμένη στους κήπους και μετά με πήρε και ο ύπνος και οι άλλες με έβγαζαν φωτογραφίες… και σιγά τι έκαναν!

Και έρχεται η βόλτα στην Μονμάρτη! Ας σηκώσει το χέρι τώρα όποιος δεν έχει δει Amelie!

Ο καιρός τέλειος, ζέστη…ο,τι πρέπει για να ανεβούμε ατελείωτα σκαλιά…γιατί εγώ δεν έμπαινα σε τελεφερίκ

Τα απαραίτητα σουβενίρ…

Και ναι στην πόλη των μακαρόν ξεφύτρωσαν κάπου και cupcakes! Φυσικά με την απαραίτητη γαλλική κομψότητα.

Και μετά φτάσαμε στην κορυφή, στη Sacré-Coeur και βλέπεις τόσο κόσμο ξαπλωμένο στο γρασίδι να απολαμβάνει τον ήλιο και τη θέα και το μόνο που θες είναι να κάνεις κι εσύ το ίδιο!

[Συνεχίζεται…]

Υλικά για παγωτό σοκολάτας με άρωμα πορτοκαλιού (για 4 άτομα):

Η συνταγή είναι από τεύχος Γλυκές Ιστορίες

3 κρόκοι αυγών

100 γρ. ζάχαρη

250 γρ. γάλα πλήρες

250 γρ. κρέμα γάλακτος 35% λιπαρά

φλούδες από ένα πορτοκάλι ακέρωτο

130 γρ. κουβερτούρα( 55% περιεκτ. σε κακάο)

Τεμαχίζουμε την κουβερτούρα σε μικρά κομμάτια, την ρίχνουμε ένα ανοξείδωτο μπωλ και χωρίζουμε τα ασπράδια από τους κρόκους. Σε ένα μπολ ανακατεύουμε τους κρόκους με τη ζάχαρη με έναν αυγοδάρτη.

Σε ένα κατσαρολάκι ρίχνουμε το γάλα και την κρέμα γάλακτος και τις φλούδες πορτοκαλιού και ζεσταίνουμε σε μέτρια φωτιά.

Προσθέτουμε στο κατσαρολάκι το μείγμα με τους κρόκους και τη ζάχαρη ανακατεύοντας συνεχώς. Ανακατεύουμε σε μέτρια προς χαμηλή φωτιά μέχρι τους 83 – 85° C. Αν δεν έχουμε θερμόμετρο, κάνουμε το τεστ με το κουτάλι, δηλαδή, όταν βλέπουμε ότι το μείγμα γίνεται σαν κρέμα(δεν σφίγγει όμως),βάζουμε ένα κουτάλι και όταν το βγάλουμε, στην πίσω πλευρά του “χαράσουμε” δρόμο με το δάχτυλό μας. Αν ο “δρόμος” δεν κλείσει σημαίνει ότι είναι εντάξει η κρέμα μας(γιατί αν κλείσει σημαίνει ότι ακόμα είναι ρευστή). Αποσύρουμε από τη φωτιά και ρίχνουμε την κρέμα, σουρώνοντάς την ταυτόχρονα πάνω στην τεμαχισμένη κουβερτούρα. Ανακατεύουμε πολύ καλά να ομογενοποιηθεί(πολύ καλή δουλειά κάνει το μπλέντερ χειρός)και αφήνουμε το μείγμα να κρυώσει πάρα πολύ καλά.

Όταν η κρέμα φτάσει σε θερμοκρασία δωματίου τη βάζουμε στο ψυγείο και την αφήνουμε τουλάχιστον όλοτ ο βράδυ(αν βιαζόμαστε και πάλι χρειάζεται αρκετές ώρες). Βγάζουμε την κρύα κρέμα από το ψυγείο και τη ρίχνουμε στην παγωτομηχανή. Τη θέτουμε σε λειτουργία και ακολουθούμε τις οδηγίες του κατασκευαστή. Αν δεν έχουμε παγωτομηχανή, το βάζουμε στην καταψηξη σκεπασμένο και βγάζουμε ανά μισάωρο και χτυπάμε με το μίξερ χειρός (4-5 φορές).

Καταναλώνουμε αμέσως (ναι!!) ή το διατηρούμε σε ανοξείδωτο μπωλ,σκεπασμένο, στην κατάψυξη. Καλό είναι να το καταναλώσουμε σύντομα.

The post Παγωτό σοκολάτα – πορτοκάλι και βόλτα στο Παρίσι (μέρος Α) appeared first on Blissbuzz.

]]>

Vegan chocolate cookies

Sat, 21 Apr 2012 22:56:00 +0000

Χρόνια Πολλά και Χριστός Ανέστη!

Τόσο που άργησα, την πάτησα γιατί άλλαξε και ο blogger και έπρεπε να καταλάβω τι κάνω και πού γράφω!

Αρχικά αυτή τη συνταγή ήταν να τη βάλω για τη Μ.βδομάδα γιατί ταίριαζε σαν νηστίσιμη- vegan…αφού όμως βγήκα εκτός χρονοδιαγράμματος(λέμε τώρα), τώρα θα τη βάλω σαν μια καλή λύση για πιο υγιεινό μπισκότο, μετά τις πιθανές κραιπάλες των γιορτών!

Ένα άλλο νέο που ήθελα να γράψω είναι ότι το βιβλίο, η πρώτη έκδοση δηλαδή εξαντλήθηκε και καταλαβαίνετε ότι όταν αυτό όλο το τρέχεις μόνος σου, προφανώς θα σου δώσει μεγάλη χαρά! Πολλά πολλά ευχαριστώ σε όλους όσους με στήριξαν, φίλους και μπλόγκερς, (η οικογένεια προφανώς, πού να βλέπατε κιόλας τι καλοί βοηθοί έγιναν!) και φυσικά σε όλο τον κόσμο που το πήρε και το εκτίμησε εκφράζοντάς το μου με mail! Τώρα θα ξεκινήσουν οι διαδικασίες για τη δεύτερη έκδοση,αλλά αυτό είναι κάτι που δεν μπορώ να ξέρω ακριβώς..

Άλλα νέα μου -έτσι για να συνεχίσω να γράφω και να μην πάω για ύπνο- είναι και ένα ταξίδι που έκανα στις γιορτές για γαστρονομικό και φωτογραφικό σκοπό…ναι το ενδιαφέρον για τα αξιοθέατα έχει περάσει σε δεύτερη μοίρα, τώρα θέλω να ανακαλύπτω φαγητά, γλυκά και ωραίες εικόνες που μπορεί να μου χαρίσουν καμιά καλή φωτογραφία σε φίλμ…γιατί εδώ μπορεί να δείτε κλασικές φωτογραφίες από την ψηφιακή, αλλά εγώ θέλω να εύχομαι ότι δεν τα έκαψα δύο φιλμ και ότι θα βγει έστω και μια αξιόλογη…γιατί αν διαπιστώσω ότι μόνο ο γαστρονομικός σκοπός επετεύχθει, εφόσον έτρωγα πρωί-μεσημέρι-βράδυ μπακλαβά και πήρα τζάμπα το έξτρα κιλό, χωρίς να έχω και μια καλλιτεχνική φωτογραφία, πάει…θα πνίξω τον πόνο μου στα λουκούμια που ήρθαν πατικωμένα στη βαλίτσα.

Οπότε παρακάτω διαβάζετε τη συνταγή και στη συνέχεια ταξιδεύετε για λίγο στην όμορφη Κωνσταντινούπολη..

Υλικά:

245γρ. αλεύρι

30γρ. κακάο

1κ.γ. μπέικιν

1κ.γ. σόδα

180γρ. ζάχαρη κρυσταλλική(ή και καστανή)

1/4κ.γ. αλάτι

110γρ. αραβοσιτέλαιο(ή σπορέλαιο)

65γρ. νερό

100γρ. κουβερτούρα τεμαχισμένη (ή σταγόνες σοκολάτας)

Ανάβουμε το φούρνο στους 170-175 βαθμούς C.

Στρώνουμε σε ταψί λαδόκολλα (ή και σε δύο ταψιά αν μπορούμε να ψήσουμε).

Ενώνουμε σε ένα μπωλ όλα τα στερεά υλικά. Ρίχνουμε τα υγρά, ανακατεύουμε με ένα κουτάλι,αλλά επειδή είναι σφιχτή η ζύμη ζυμώνουμε με το χέρι μας(με γάντι). Ρίχνουμε και την τεμαχισμένη κουβερτούρα.

Παίρνουμε με ένα κουτάλι ποσότητα ζύμης όσο ένα καρύδι και τοποθετούμε στο ταψί(με απόσταση μεταξύ τους). Μπορούμε να τα πλάσουμε και σαν μπαλίτσες αλλά με γρήγορες κινήσεις.

Ψήνουμε για 10′. Αν τα αφήσουμε παραπάνω θα σκληρύνουν(αλλά το ελέγχουμε ανάλογα το φούρνο μας).Όταν βγάλουμε από το φούρνο θα μας φαίνονται μαλακά,δεν πρέπει να τα πειράξουμε, αφήνουμε 5′ να σταθεροποιηθούν και μετά βγάζουμε και τα τοποθετούμε σε σχάρα κατά προτίμηση να κρυώσουν εντελώς(αν και ζεστά είναι επίσης πολύ νόστιμα).

Παρατηρήσεις:

– Όσον αφορά το σχήμα τους είτε τα αφήνετε μπαλίτσες οπότε θα μείνουν λίγο φουσκωμένα όταν ψηθούν και θα είναι αρκετά μαλακά μέσα, είτε τα πατάτε με το χέρι σας να γίνουν πιο επίπεδα οπότε όταν ψηθούν, οι άκρες τους θα είναι πιο τραγανές.

– Διατηρούνται σε μεταλλικό κουτί ή τάπερ.

– Επειδή της νύχτας τα καμώματα τα βλέπει η μέρα και γελά, όπως λέει ο λαός μας, ελπίζω να μην ξέχασα κάτι στη συνταγή! Η συνταγή προσαρμοσμένη από εδώ.

Μια μικρή φωτογραφική βόλτα στην Κωνσταντινούπολη…

Πολύς κόσμος, πολλά γλυκά, πολλοί μπακλαβάδες φυσικά, αρώματα ναργιλέ να σε κάνουν να νιώθεις ότι είσαι στην Ανατολή, χρώματα , φώτα , το χθες και το σήμερα μαζί..

Πράσινο φιστίκι παντού, λουκούμια σε διάφορες γεύσεις, μπαχαρικά φυσικά αμέτρητα και το τραμ κάπου εκεί να ξεπροβάλει και παραλίγο να σε πατήσει..

Εννοείται μυρωδιές από κεμπάπ!

Και εκτός από τα σιροπιαστά, ξεχωρίζει και το προφιτερόλ και ειδικά στο περίφημο ζαχαροπλαστείο Inci. Όπου μπορεί να είσαι και όρθιος και απλά να πάρεις το πιατάκι σου και να το καταβροχθίσεις!

The post Vegan chocolate cookies appeared first on Blissbuzz.

]]>

Foodie- εντυπώσεις από Λονδίνο και ένα δωράκι

Fri, 26 Aug 2011 00:08:00 +0000

Τελικά όταν γυρνάς Αθήνα, μπαίνεις πάλι στους ρυθμούς της και δεν προλαβαίνεις τίποτα! Μόλις τώρα λοιπόν είπα θα κάτσω να κάνω κι αυτό το ποστ κι ας πάει και μεσάνυχτα…που τελικά πήγε!

Ένα foodie post για το Λονδίνο, εντυπώσεις και εικόνες…

Να μην σταθώ στο γεγονός που όλοι γνωρίζουμε ότι δυστυχώς το ελληνικό φαγητό δεν υπάρχει, αλλά αντίθετα βρίσκεις παντού των γειτονικών μας χωρών!

Να σταθώ λοιπόν σε ενδιαφέροντα σημεία που σχετίζονται με το φαγητό! Αρχικά αν δεν πήγαινα σε κάποιο από τα εστιατόρια του Jamie Oliver θα έσκαγα! Αφού άνοιξε και αλυσίδα ιταλική “Jamie’s italian“ (τι σας έλεγα για τη γειτονιά μας?) και δεν ήταν απαραίτητη η κράτηση, πήγαμε εκεί. Έλα, λέω στον αδερφό μου, είδες πού σε πάω??! Εντάξει για μένα ήταν τέλειο ότι έφαγα εκεί, αλλά το πιο τέλειο ήταν η τιραμισού!! Ήρθε σε ένα πιάτο vintage (γενικά όλη η διακόσμηση του μαγαζιού έπαιζε σε αυτό το στύλ), θα έλεγα σαν αυτά που είχε η γιαγιά μου στο χωριό και τώρα κλαίω που τα πετάξαμε…τιραμισού σε πολλές λεπτές στρώσεις, δροσερή, πασπαλισμένη με ξύσμα πορτοκαλιού που ταίριαζε τόσο ωραία με τη γεύση του καφέ, δεν ήθελες να τελειώσει η κάθε μπουκιά! Χωρίς υπερβολή η καλύτερη, αλλά δεν μπορώ ακόμα να σκεφτώ πώς μπορεί να ήταν η συνταγή! Το γλυκό που πήρε ο αδερφός μου, ένα απίστευτο brownies με φρούτα του δάσους και σιρόπι σοκολάτας και μια μπάλα παγωτό βανίλια για παρέα και όλα αυτά σε μια μικρή ξύλινη επιφάνεια κοπής! Όσο για τα φαγητά, δείξαμε προτίμηση στο ζυμαρικό προφανώς, πολύ ωραία βέβαια αλλά όσο να πεις δέκα μπουκατίνια ήταν(bucatini carbonara δηλαδή που πήρα!)

Επόμενος σταθμός η οδός Wardour στο Soho. Ανακάλυψα κάτι φοβερά μαγαζιά, βλέπετε και μόνοι σας! Αρχικά ήταν ένα πολύ γνωστό μαγαζί με cupcakes το Hummingbird bakery, που μια μέρα το πετύχαμε κλειστό, γιατί φυσικά κλείνουν νωρίς(αν θυμάμαι καλά είχε κλείσει από τις 7?!), αλλά φρόντισα να ξαναπάω για δοκιμή! Μεγάλα cupcakes, λαχταριστά και νόστιμα και ενημερωτικά οι τιμές ήταν κάπου στις 2,90λίρες που αν σκεφτούμε ότι πρόκειται για Λονδίνο δεν ήταν πάρα πολύ ακριβό σε σχέση με αυτά που βρίσκεις πχ Κηφισιά και είναι και μικρότερα (συν του ότι δεν τρως και κάθε μέρα, δηλαδή και να θές να ξοδέψεις, τις θερμίδες δεν θα τις σκεφτείς??!)

Διπλανό μαγαζί ένας φούρνος με γλυκά στη βιτρίνα να σου τρέχουν τα σάλια…χρειάζεται να πω κάτι άλλο?! Και στη συνέχεια σ’ αυτόν τον δρόμο βρίσκεις και μια πολύ σικ σοκολατερί θα έλεγα! Μικρός χώρος με πανάκριβα σοκολατάκια, που ξέχασα να βγάλω φωτό! Συνεχίζεις να περπατάς και πάλι πέφτεις σε φαγητό! Princi ιταλικός φούρνος που μπορείς να καθίσεις κιόλας και εκτός από πίτσες που ψήνονταν εκείνη τη στιγμή και πανίνι (!), είχε και ωραιότατες σαλάτες! Γενικότερα είναι κάτι που μου έκανε πολύ καλή εντύπωση ότι έβρισκα σαλάτες…παλιότερα δεν μπορούσες να φας κανονική σαλάτα, παρά 4-5 μαρουλόφυλλα με κάποιο υποτίθεται ντρέσινγκ ή ένα μπωλ ντομάτα και κρεμμύδι(το τελευταίο όντως το είχα πετύχει σε εστιατόριο πριν λίγα χρόνια στο Λονδίνο).

Και πάλι πίσω στο Covent Garden! Εννοείται ότι εκεί βρίσκεις άνετα ποικιλία φαγητού, αλλά εγώ βέβαια στάθηκα στα cupcakes που σας έλεγα στην προηγούμενη ανάρτηση, καθώς και στα μακαρόν του Laduree, που ξεχάστηκα και τελικά δεν πήρα!

Αυτή τη φορά λοιπόν εντυπωσιάστηκα ιδιαίτερα από το Λονδίνο. Η γενική εντύπωση που είχες είναι ότι όπου κι αν κοιτάξεις όλο τρώνε συνεχώς! Πολύ φαί! Και φυσικά ακόμα και σε καταστήματα με ρούχα υπήρχε και stand με cupcakes ή άλλα γλυκίσματα! Σαν να μπαίνεις ένα πράγμα εδώ στα Ζάρα και να βγαίνεις με τυρόπιτα.

Όσο για το Ευρωπαικό food blogger’s conference θα σας παραπέμψω στην Άρτεμη που βρέθηκε εκεί και τις τρεις μέρες και τα έχει γράψει αναλυτικά! Αν κατάφερνα να φτιάξω και τα βιντεάκια που είχα τραβήξει καλά θα ήταν, αλλά θέλω βοήθεια και δεν την έχεις όποτε σου ρθει εσένα!

Ήταν όμως μια φοβερή εμπειρία! Η οργάνωση άψογη, ποικιλία στα πρόσωπα που μιλούσαν και στα θέματα, ποικιλία και στο φαγητό! Βέβαια η μοίρα μου το είχε να πέσω πάνω στο tea break και στα μπισκότα και σοκολατάκια! Αυτό επίσης που μου έμεινε είναι η παρουσιάση ενός Βραζιλιάνου blogger που εξηγούσε ότι είναι πολύ καλό να φτιάχνεις βιντεάκι την ώρα που παρακευάζεις τη συνταγή και είχε ένα σωρό επιχειρήματα ώστε να σταματήσεις να το σκέφτεσαι αν θα το κάνεις ή όχι, σε σημείο που μπορεί και να πείστηκα!

Λοιπόν αρκετά μεγάλο ποστ ξέρω αλλά κάπως έπρεπε να τα χωρέσω! Για την υπομονή σας αν το διαβάσατε όλο, έχω και δωράκι, ένα σετ θήκες σιλικόνης για τεράστια cupcakes και δύο κουταλάκια vintage για τις φωτογραφίσεις σας(αν δεν είστε bloggers βέβαια, τότε για το παγωτό σας!). Με ένα σχόλιο μέχρι 31/08…ήρθε η ώρα για καληνύχτα !

The post Foodie- εντυπώσεις από Λονδίνο και ένα δωράκι appeared first on Blissbuzz.

]]>

London’s cupcakes 2!

Wed, 17 Aug 2011 23:44:00 +0000

Μέχρι να στριμώξω ό,τι πήρα μέσα στην βαλίτσα(και καλά να πάθω, γιατί πήρα μικρή σχετικά βαλίτσα….λάθος όταν πας Λονδίνο!)βάζω μερικά cupcakes να σας συνοδεύουν το καφέ σας αύριο πρωί! Όταν λοιπόν περάσαμε από Covent Garden σήμερα και μέσα στο χαμό που γινόταν, είδα άλλο ένα μικροσκοπικό μαγαζάκι με πολύχρωμα cupcakes! Ella’s Bakehouse !

Αυτή τη φορά όμως αντιστάθηκα!Μπήκα, τα φωτογράφισα και ξαναβγήκα κυρία!

Ναι…αφού νωρίτερα ψωνίζοντας σε πολυκατάστημα ρούχων είχα ήδη πάρει 2-3,γιατί και μέσα εκεί υπήρχε stand που πουλούσε cupcakes!
Αυτά εν συντομία…πάω να καθίσω πάνω στη βαλίτσα!

The post London’s cupcakes 2! appeared first on Blissbuzz.

]]>